«FarDU ilmiy xabarlari» Том 30 № 6 (2024)
АНТРОПОНИМҲО – ИФОДАГАРИ ХИСЛАТҲОИ ИНСОН ДАР ҒАЗАЛИЁТИ АБДУРАҲМОНИ ҶОМӢ
Majitova, Saboxat
Аннотация
<p>Омўзиши ономастика вобаста ба давру замон, гирд овардану аз нуктаи назари маданиву таърихӣ санҷидан, аз рўи аломатҳои грамматикӣ ва хусусиятҳои луғавию маъноӣ шарҳ намудан барои забоншиносон аҳамияти вижа дорад. Махсусан, баррасии бахши асосии ономастика – антропонимҳо, ки ба шинохти номи ашхос бахшида шудааст, дар омўзиши нажод, таъриху фарҳанг ва қадриятҳои миллии мардуми мо равшанӣ меандозад. Антропоним - номвожаҳо аз арзишҳои қадимаи фарҳангӣ-маънавии халқи тоҷику ўзбек ба шумор рафта, анъанаи ғановатманду рангини забони осори бадеӣ мебошад. Мавлоно Абдураҳмони Ҷомӣ дар осори худ аз номвожаҳо босамар истифода намуда, зери ин мафҳумҳо сифату хислат ва табиати хоси инсониро бо тобишҳои рангоранги бадеӣ корбаст намудааст.</p> <p>Дар мақола антропонимҳои ғазалиёти шоир дар асоси се девон - “Фотиҳат уш-шабоб”, “Воситат ул-иқд” ва “Хотимат ул-ҳаёт” ҷамъоварӣ шуда, вобаста ба сифат тасниф шудааст - антропонимҳои ифодакунандаи номи асотирӣ; ашхоси таърихӣ; номи шахсҳо дар қиссаҳои ишқӣ; шахсиятҳои диниву мазҳабӣ; номи адибону шоирон ва бузургони санъат. Инчунин мақсади шоир аз корбасти антропонимҳо шарҳу эзоҳ ёфтааст, яъне устоди шеъру шоирӣ бо воситаи онҳо сифату хислатҳои хоси инсониро равшану возеҳ нишон додааст.</p>
Абдураҳмони Ҷомӣғазалиётономастикаантропонимисмтахаллуслақабсифатхислат ва табиати инсон.Abdurahman Jami
Источник метаданных: OAI-PMH архив журнала · Sindex не хранит полный текст, а даёт ссылку на источник.